آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، يکيست

شاعر : اوحدي مراغه اي

وآنکه مرا مي‌کشد در غم خود، آن يکيستآنکه دل من ببرد، از همه خوبان، يکيست
آيت دردش پرست، نسخه‌ي درمان يکيستنيست عدو را مجال، با مدد آن جمال
عالم و معلوم وعلم، دين و دل و جان يکيستعاشق و معشوق و عشق، عاقل و معقول و عقل
دو بدور ار چه گشت، در همه دوران يکيستآنکه خليل تو بود وين که حبيب منست
ورنه بر آفتاب کوه و بيايان يکيستسايه جدا مي‌کند صورت هامون ز کوه
سايه‌نشينان پرند، سايه سلطان يکيستگر چه بر آمد نقوش، چشم بخود دار و گوش
ورنه خداي بحق، در همه اديان يکيستگشت کلام و نطق، مختلف اندر ورق
گرنه کرامت بود، ديو و سليمان يکيستهم به کرامت فزود قدر سليمان ز ديو
پيش و پس آمد نقط ، نقطه‌ي ايمان يکيستگرچه به حکم صروف، بر ورق اين حروف
چون که به معني رسي، آخر و عنوان يکيستاز سخن اوحدي نامه تفاوت گرفت